Centrum voor bewustwording
Sterrekind.
Er was eens een sterrekindje......
Ze hoorde bij een sprankelende stralende sterrefamilie die alles wist van de sterretaal, de taal van vreugde,verbondenheid, harmonie en schoonheid. De taal ook van trilling en aantrekkingskracht.......Waar ze echter niet zo veel van wisten in deze familie, was de taal van de aarde. Dat was een hele gespecialiseerde taal, een taal van aantrekking en afstoting. Deze taal was ontwikkeld vanuit de dualiteit waarin mensen op aarde leefden. De enige manier om deze taal te leren was naar die planeet te reizen. Daar kon deze taal, via ervaring, begrepen worden. Dit betekende dat er bereidheid moest zijn om disharmonie te ervaren...... Dat was me nog al wat!!!
Vanuit haar verlangen naar avontuur en groei, alsook haar verlangen een bijdrage te leveren aan het familiegebeuren, bood het sterrekindje aan om de sprong te wagen en haar sterrefamilie te verlaten - uit harmonie te vallen - voor deze avontuurlijke en hachelijke onderneming. Het kostte rijp beraad van Vader en Moeder. Na enig overleg besloten ze het plan te steunen en hun sterrekindje vanaf afstand te coachen en te begeleiden op haar reis. Natuurlijk niet al te opvallend zodat ze haar eigen ervaringen kon opdoen, maar wel liefdevol aanwezig en oplettend...... Ze maakten afspraken met het sterrekindje over hoe en wanneer contact te zoeken, zodat ze haar belevenissen en bewust geworden ervaring uit kon wisselen. Verder gaven ze haar een routebeschrijving mee en nog wat extra relevante kennis van zaken. Dit alles werd opgeslagen in een kluisje in haar sterrelichaam, haar lichtkern, zodat het niet verloren zou raken.... En opgetogen ging ons sterrekind op reis.....
Na vele omzwervingen kwam ze in de buurt van de aardesfeer. Het werd donkerder om haar heen en allerlei schaduwen flitsten langs haar. Haar zin in het avontuur verdween geleidelijk achter een beangstigende gewaarwording dat ze langzaam maar zeker de controle over haar voertuig verloor. Alsof ze in een donker gat gezogen werd met een kracht.... waar ze weinig tegenover had te stellen. Nee...,.schreeuwde ze van binnen...... toch maar niet,.....ik wil niet........... en ze deed vertwijfelde pogingen om de andere kant uit te bewegen. Tevergeefs! De Wet van de Zwaartekracht had de sturing overgenomen. Ze worstelde en stribbelde tegen....... maar niets hielp. Uiteindelijk belandde ze in een donkere ruimte waar het rustig en stil was.....
Hier kon ze even uit rusten en bekomen van haar worsteling.
Terwijl ze uitrustte hoorde en voelde ze een geruststellende trilling... Deze deed haar herinneren aan de taal van thuis, van haar sterrefamilie. Dit geluid nam bezit van haar en ze gaf zich eraan over, pulseerde mee.... als vanzelf.... Naarmate ze langer op deze plek was begreep ze - woordeloos - dat deze pulsatie veroorzaakt werd door de harteklop van haar aardse moeder in wiens baarmoeder ze verbleef...
Naarmate de tijd verstreek voelde ze zich sterker worden, krachtig genoeg om, zelfstandig, verder te reizen en ook deze ruimte te verlaten. Toen ze dit signaal gecommuniceerd had naar haar sterrefamilie kwam er een proces op gang, vergelijkbaar met de enorme aanzuigingskracht van de zwaartekracht. Al worstelend en spiralend gaf ze zich over aan deze heftige druk van buitenaf... …en werd geboren in een mensenlichaam op de planeet Aarde!
In de tijd die nu aanbrak ervoer ze keer op keer dat de taal die ze sprak niet begrepen werd hier. De mensentaal was heel anders en ze begreep er niets van! Ze probeerde haar eigen taal te spreken en te vertellen wat ze voelde en waar ze vandaan kwam. Maar tevergeefs! Ze werd niet begrepen en kon zich niet verstaanbaar maken. Vreselijk was dit!!!
Ze voelde zich steeds eenzamer en geïsoleerder van haar sterrekern. Om de pijn hiervan niet te voelen ging ze zich maar aanpassen aan deze omgeving en aan alles wat van haar verlangd werd.... En zo verloor ze zichzelf…. en vergat haar gemis.
Op enig moment echter ging, zoals toen afgesproken, het tijdslot van het kluisje in haar lichtkern. En de kluisdeur opende zich om de routebeschrijving en de daar aanwezige en relevante kennis beetje bij beetje ter beschikking te stellen!
Maar... intussen had ons sterrekindje zich zo aangepast, dat ze contact met de kern verloren was! Het enige wat ze zich gewaar werd was een diep en pijnlijk verlangen, een heimwee om terug te keren naar die wereld waar ze erbij hoorde, in harmonie was, en gezien en gerespecteerd werd om wat ze was!
Dit verlangen bracht een beeld, een herinnering die bezit van haar nam. Via deze herinnering werd ze zich bewust van andere trillingen...Deze trillingen namen als vanzelf de vorm aan van een ander beeld, een Lichtengel. Deze Lichtengel kwam haar uitnodigen om zich bewust te worden van haar eigen keuze om hier te zijn en haar innerlijke schoonheid in kleur en klank tot uitdrukking te brengen. En langzaam aan drong alles weer tot haar bewustzijn door en besefte en voelde ze niet alleen waar ze zich nu bevond.... een lichtengel in een mensenlichaam... maar ook herinnerde ze zich waar ze vandaag kwam en wat ze hier kwam ervaren en doen.
En nu besloot het sterrekind opnieuw om zich deze gevoelstaal eigen te maken. Ze besloot om zich opnieuw en nu bewust en zelfstandig te verbinden met deze trillingen. Hiervoor moest ze, vanuit haar lichtkern, uitstromen en zich verbinden met anderen, met de wereld. Ze wist ook weer dat ze het verlangen had gevolgd én het besluit had genomen om via de weg van intuitie te gaan leven in haar eigen waarheid en innerlijke schoonheid. Een levend Licht te worden......
Brrrrrr eng was dat! Haar eigen waarden leren ontdekken en voelen, durven luisteren naar deze waarheid, ondanks alle andere denkbeelden en meningen! Alle maskers laten vallen...., alle bescherming opgeven,....zichtbaar worden en aanwezig zijn vanuit deze innerlijke straling....
Ze hield haar hart vast!
Hoe zou ze dit nu eens gaan aanpakken?
Annet Hoeijmans-Boon (c)
Zomer 1994.